Liga mistrzów 2018 - srebro dla Connectora

W dniach 8-10 listopada w Eilacie już po raz siedemnasty został rozegrany Europejski Puchar Mistrzów – turniej, w którym walczyły ze sobą drużyny, które w ostatnim sezonie zdobyły tytuły mistrzowskie w krajach, które zajęły miejsca w pierwszej dziesiątce ostatnich drużynowych mistrzostw Europy. Stawkę uzupełniały: drużyna gospodarzy oraz obrońcy tytułu. Dlatego Izrael i Holandia miały w turnieju po dwie drużyny.

Do walki przystąpili:

CONNECTOR – mistrz Polski

Marcin Woźniak (pc), Konrad Araszkiewicz, Olech Bestrzyński, Krzysztof Kotorowicz, Piotr Nawrocki, Cezary Serek, Piotr Wiankowski

BLACK – mistrz Anglii

Andrew Black (pc), David Gold, Gunnar Hallberg, Phil King, Andrew McIntosh, Derek Patterson

ATHENS BRIDGE CLUB – mistrz Grecji

Nikos Delimpaltadakis (pc), Stavros Bompolakis, Manolis Protonotarios, Aristeidis Sapounakis, Vasilis Vroustis

ZACK – mistrz Izraela

Shahar Zack (pc), Michel Barel, Ariel Braunstein, Dana Tal, Noga Tal, Yaniv Zack

BAREKET – gospodarze

Ilan Bareket (pc), Ilan Herbst, Ophir Herbst, Assaf Lengy, Amir Levin, Yossi Roll

IDEA BRIDGE TORINO – mistrz Włoch

Antonio Mortarotti (pc), Luca De Michelis, Massimiliano Di Franco, Giorgio Duboin, Giuseppe Failla, Andrea Manno

MONACO FMB – mistrz Monako

Pierre Zimmermann (pc), Geir Helgemo, Tor Helness, Lorenzo Lauria, Franck Multon, Alfredo Versace

BC’t ONSTEIN I – mistrz Holandii

Simon de Wijs (pc), Bob Drijver, Bauke Muller, Bart Nab, Ricco van Prooijen, Louk Verhees

BC’t ONSTEIN II – obrońcy tytułu

Richard Ritmeijer (pc), Peter IJsselmuiden, Geon Steenbakkers, Magdaléna Tichá, Berend van den Bos, Joris van Lankveld, Marguerite van Halderen (coach)

SUNNDALSORA – mistrz Norwegii

Roar Voll (pc), Sam Inge Høyland, Asbjørn Kindsbekken, Jo-Arne Ovesen

LAZY – mistrz Rosji

Georgi Matushko (pc), Yury Khiuppenen, Jouri Khokhlov, Vadim Kholomeev, Alexei Sterkin

HARPLINGE BK

Magnus Eriksson (pc), Cecilia Rimstedt, Mikael Rimstedt, Ola Rimstedt

Pierwszą fazą turnieju byłą pełna runda 10-rozdaniowych meczów systemem „każdy z każdym”.  Connector spisywał się tu bardzo dobrze – praktycznie od początku był w czwórce, któ®a miała walczyć o medale, zajmując w końcu drugie miejsce:

1.BC’t Onstein 1

138.80 VP

2.CONNECTOR

131.11 VP

3.Black

130.71 VP

4.Sunndalsora

122.75 VP

5.Bareket

119.81 VP

6.Athens BC

108.86 VP

7.Lazy

105.83 VP

8.Zack

103.95 VP

9.Harplinge

  99.12 VP

10.Idea Bridge

  97.01 VP

11.Monaco FMB

  85.60 VP

12.BC’t Onstein 2

  72.75 VP

Widać, że nie brakowało niespodzianek – zwłaszcza zaskakuje pozycja drużyny Monako oraz mistrzów Szwecji, którzy w składzie mieli świeżo koronowanych mistrzów świata par – braci Rimstedt (skończyli w Butlerze z wynikiem -0.34 imp/rozdanie).

Po tej fazie drużyny podzielono na czwórki, które rozgrywały nieco sprinterski (32 rozdania półfinał, 32 finał) play off o miejsca 1,5,9.

Connector w półfinale trafił na mistrzów Anglii. O wyniku zadecydowała pierwsza połówka, wygrana przez Polaków 53-17. W drugiej Anglicy odbili 9 imp, ale Connector pewnie awansował do finału. W drugim półfinale Holendrzy pokonali Norwegów 77-29.

W finale Connector uległ Holendrom 41-73. Holendrzy grali w składzie, z którego dwie pary wygrywały Bermuda Bowl 2011 i olimpiadę 2016. W meczu o brąz Anglicy wygrali z Norwegami.

W drużynie Connectora grali Piotr Nawrocki i Piotr Wiankowski. Grają oni dwoma systemami – przed partią Precision Club, po partii Wspólnym Językiem. Oto jedno z rozdań z półfinału, w których system ułatwił podjęcie właściwej decyzji:

Rozd. 17/II. Obie przed, rozd. N

 

♠ A

 

 

♥ K984

 

 

♦ AD43

 

 

♣ D765

 

♠ K983

N

♠ DW7642

♥ A5

W             E

♥ 10763

♦ 9765

♦ K2

♣ 1042

S

♣ 8

 

♠ 105

 

 

♥ DW2

 

 

♦ W108

 

 

♣ AKW93

 

Anglicy z kartami NS zalicytowali szlemika:

W

Bestrzyński

N

Hallberg

E

Serek

S

Patterson

 

1♦

2♠

3♣

4♠

6♣

pas…

 

Wpadka bez jednej. Inna sprawa, że Bestrzyński – Serek nie dali im przestrzeni. Nawrocki – Wiankowski dostali szansę:

W

Black

N

Wiankowski

E

Gold

S

Nawrocki

 

1♦

2♠

3♣

3♠

4♠

pas

5♣

pas…

 

 

 

4♠ oczywiście wskazywało krótkość i fitowało trefle. Jednak przed partią, otwarcie 1♦ było zlimitowane górą do 15 PC i z karty S było widać, że szlemik będzie w najlepszym wypadku na impasie (po tak łagodnej licytacji WE było nieprawdopodobne, aby WE mieli 11 pików, a N renons w tym kolorze. W tej sytuacji Piotr poprzestał na końcówce, zarabiając dla Connectora 10 imp.

Z innych rozdań rzuciła mi się w oczy ładna obrona Norwegów z meczu z Holendrami.

Po licytacji:

W

Kindsbekke

N

E

Voll

S

pas

1BA

pas

2♦

pas

2♥

pas

3BA

pas

4♥

pas…

 

1BA – 15-17 PC

E zawistował szóstką karo (czwarta najlepsza):

Kindsbekke

 

♠ 1065

N

W            E

S

♥ DW54

♦ 5

♣ AK975

 

♠ D2

 

♥ K9862

 

♦ KW

 

♣ W1032

Walet ze stołu wziął… Teraz rozgrywający zagrał króla kier – od E czwórka karo. W kolejnej lewie ze stołu został zagrany znów kier. Kindsbekke oczywiście podłożył figurę, a rozgrywający pobił w ręce asem (od E ósemka karo) i zagrał w atu po raz trzeci ( od E siódemka pik). W wziął, odegrał asa trefl, po czym zagrał na jedyną szanse obłożenia – damę trefl u partnera – blotką trefl. Dało to sukces, gdyż cały rozkład wyglądał jak niżej:  

 

♠ AK8

 

 

♥ A1073

 

 

♦ A972

 

 

♣ 86

 

♠ 1065

N

W            E

S

♠ W9743

♥ DW54

♥ -

♦ 5

♦ D108643

♣ AK975

♣ D4

 

♠ D2

 

 

♥ K9862

 

 

♦ KW

 

 

♣ W1032

 

E po dojściu do ręki dama trefl zagrał w karo i kładąca lewa przebitkowa zwieńczyła dzieło obrońców.

Strona internetowa turnieju

Marek Wójcicki